سفارش تبلیغ

پایه عکاسی مونوپاد
آسان وب سایت
 
 
امروز: جمعه 93 آذر 28

بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر امروز بعد از ظهر در بیمارستانی در گذشت.

انوشیروان ارجمند

انوشیروان ارجمند بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون و پدر برزو ارجمند به دلیل سکته قلبی بعد از بستری شدن در بیمارستان در ظهر روز 23 آذر 1393 دار فانی را وداع گفت.

انوشیروان ارجمند(زاده 27 مهر 1320 در زاهدان - درگذشت 23 آذر 1393 در تهران) هنرپیشه اهل ایران بود. امام علی، روزی روزگاری ، مختارنامه و فیلم سینمائی دوئل از مهمترین مجموعه‌هایی بودند که او در آنها ایفای نقش کرد.

او برادر بزرگتر داریوش ارجمند و همچنین پدر برزو ارجمند و بهار ارجمند است.


انوشیروان ارجمند از اواخر دهه 1340 خورشیدی به عنوان بازیگر و کارگردان تئاتر در مشهد فعالیت خود را آغاز کرد.

سینمایی

تلویزیونی

 


 نوشته شده توسط علی بیدار در یکشنبه 93/9/23 و ساعت 8:2 عصر | نظرات دیگران()

برنامه "هفت" آنتن صدم درصدی ها شده است

امیر آقایی: آقای گبرلو، آنتن دست شماست!

مصطفی علیمردانی

آن چه نگارنده را بر آن داشت تا چیزکی درباره برنامه هفت و حرفهای مطرح شده در آن برنامه بنویسد حرف زدن یک بازیگر از طرف 80 و شاید هم 90 میلیون نفر ایرانی است. شریفی نیا معتقد است که الان دغدغه جامعه ما ازدواج موقت است و این دغدغه که گلوی ملت را به سختی می فشارد هر چه زودتر باید مرتفع شود.

 

محمدرضا شریفی نیا همراه با قربان محمدپور کارگردان فیلم "آنچه مردان درباره زنان نمی‌دانند" با حضور در برنامه هفت مورخه 7 آذر در گفتگو با مجری برنامه گبرلو گفت: موضوعش (موضوع فیلم) موضوع جامعه است و بحث تربیتی و خانواده است. ما در این فیلم، تبلیغ صیغه نکرده ایم و فیلم موضوعش درباره دروغی است که مرد به زن می‌گوید. بحث ما در مورد چندزنی نیست بلکه روی دروغ گفتن همسر تمرکز کرده ایم.(1)

 

شریفی نیا افزود: فیلم درجهت تحکیم خانواده است. به نظرم بحث صیغه نیاز به آسیب شناسی در جامعه دارد. به نظرم فیلم حرف دارد گرچه موقعیتش کمدی و مفرح هم هست.

وی تأکید داشت: در "آنچه مردان درباره زنان نمی‌دانند" فیلمی هم که ما کار کردیم سینمای اجتماعی است. (1)

 

همچنین قربان محمدپور، کارگردان فیلم در حال اکران "آنچه مردان درباره زنان نمی‌دانند" در ادامه برنامه گفت: به نظرم استقبال مردم خستگی را هم از تن من بیرون کرد. به نظرم در جامعه زن سالار و تک همسر ما بحث صیغه و ازدواج موقت مطرح و فرهنگ نشده است. باید ریزتر در موردش حرف زد. به نظرم فیلم ما در جهت تحکیم خانواده است و شخصیتهایش هم قابل لمس. (1)

 

محمدی در خصوص موضوع فیلم خود گفت: موضوع این فیلم که به ازدواج موقت پرداخته به گونه ای است که بسیاری از کسانی که به سراغ آن رفته اند موجب فروپاشی خانواده ها شده اند. این موضوع از جمله مواردی است که روحانیت در آن به خوبی ریز شده و بدان پرداخته است . در جامعه ما زمانی که بحث تک همسری و زن سالاری مطرح می شود نیز ازدواج موقت پذیرفته شده نیست و از دیگر سو نیز ما می دانیم که وضعیت جسمی مردان با زنان متفاوت است و در صورتی که جامعه ما در چنین موضوعاتی دقیق شود و بدان بپردازد نیز همچون بسیاری از کشورها بحث چند همسری تبدیل به فرهنگ می شود. (2)

 

محمدرضا شریفی نیا گفت: فیلم آنچه مردان درباره زنان نمی دانند متعلق به سینمای اجتماعی است که بخشی از مشکلات جامعه ما درون آن منعکس می شود که این می تواند گاه کمدی، گاه رئال و گاه فانتزی باشد که در خصوص این فیلم کمدی بوده است. سینمای اصغر فرهادی نیز یک سینمای اجتماعی است که نه از سانسور بهره گرفته است و مردم نیز با آن ارتباط برقرار کرده اند. در هر حال چنین موضوعاتی، موضوعات درگیر جامعه ما است و ما نیز برای گروه های مختلف فیلم می سازیم.(2)

 

اما پس از پایان گفتگو با عوامل فیلم آنچه مردان درباره زنان نمی دانند در بخش دیگری از برنامه امیر آقایی؛ بازیگر سینما و تلویزیون روی خط هفت حاضر شد و در صحبت هایی به نقد برخی گفته ها پرداخت.(2)

 

آن چه نگارنده را بر آن داشت تا چیزکی در این خصوص بنویسد حرف زدن یک بازیگر از طرف 80 و شاید هم 90 میلیون نفر ایرانی است. شریفی نیا معتقد است که الان دغدغه ملت ما ازدواج موقت است و این دغدغه که گلوی ملت را به سختی می فشارد هر چه زودتر باید مرتفع شود. البته حرف زدن صرف، اشکالی ندارد و همه آزاد هستند حرف بزنند. می توانند بروند هر جا که تریبون داشتند هزینه کنند و به دنبال رفع دغدغه ملت! خیالی خود باشند ولی فکر نمی کنم جز معدودی از مردم که ممکن است تعدادشان به صدم درصد هم نرسند بقیه چند ده میلیون آدم ایرانی دغدغه صیغه موقت داشته باشند آن هم از نوع چند زنه بودن.

 

تا جایی که من اطلاع دارم و به همان اندازه که ایشان از اخبار مطلع هستند بنده نیز اطلاع دارم هیچگاه ندیدم که جز مرفهین _ که شما باید بگویید چند در صد از جامعه مان را تشکیل می دهند؟ _ این چند ده میلیون ایرانی که بیکاری، اعتیاد، افسردگی و ... چنین دغدغه ای داشته باشند؟! آیا اکثریت مردم ایران در این اوضاع تنها مشکلشان صیغه و چند همسری است؟ چند درصد از افراد جامعه حال حاضر ما دغدغه شان صیغه موقت و تبعات آن است؟ آیا این آن بینش و بصیرت فرهنگی است که بعضی از هنرمندان! به دوش می کشند؟ یعنی جوانی که جسم و روح و عقل سالم دارد و به واسطه این معیارها تحصیلات نیز دارد مهمترین و تنهاترین دغدغه اش صیغه موقت و تبعات احتمالی آن است؟

 

از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران که مدعی رسانه ملی است این امر بسیار زشت است که با پول بیت المال دغدغه آقایان شریفی نیا و شرکا را مرتفع کنند. چرا آنتن بیت المال باید در اختیار چنین افرادی قرار بگیرید؟

اگر این شبکه از پول بیت المال اداره نمی شد خیلی ناراحت نمی شدم چرا که می گفتم نظرات عده ای است که مهمترین دغدغه و رسالت شان در حال حاضر صیغه موقت و تبعات احتمالی اش است ولی این برنامه از پول من و شما و آن کپرنشین ساخته می شود و هیچ کس حق ندارد برای بیان دغدغه ها و نظرات شخصی خود و شرکایش از جیب 80 میلیون نفر و شاید هم بیشتر خرج کند. این نه تنها مسلمانی نیست که حتی انسانی و عادلانه نیز نیست.

 

من در مقایسه با آقایان شریفی نیا و شرکا آدم ناشناسی هستم و شاید به واسطه همین ناشناسی از نظر آقایان مهملات به هم ببافم ولی همانطور که امیر آقایی بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر در تماس تلفنی همان شب با برنامه هفته به جناب گبرلو گفت که "آنتن دست شماست آقای گبرلو"؛ بله، آنتن فعلا دست گبرلو است و نه من و شما. آیا این آنتن در اختیار همگان است؟ امیدواریم رییس صدا و سیما این موضوع را پیگیری کنند اگر هم نکردند ملت خودشان به روش متمدنانه پاسخ دهند و با خاموش کردن شبکه سه به هنگام پخش برنامه هفت نشان دهند که جزو آن چند صدم درصد نیستند و دغدغه های مهمتری دارند.

 

در پوشش رسانه ای این اتفاق که یکی  از نکات جالب و مبهم عدم پوشش حرف های امیر آقایی از سوی رسانه هاست. هر چند خبرگزاری فارس صرفاً با اشاره ضمنی و آوردن کلمه انتقاد آقایی از برنامه به سرعت رد شده است.

 

محمدرضا شریفی نیا در پایان گفتگو گفت: باید فیلمی بسازیم که مردم بگویند دست شما درد نکند. (1)

مردم صدم درصدی: دست شما درد نکند.

مردم 99/99 درصدی: گبرلو(صدا و سیما) دست شما درد نکند!!

------------------------------------

1) خبرگزاری نسیم

2) خبرگزاری فارس


 نوشته شده توسط علی بیدار در دوشنبه 93/9/10 و ساعت 4:14 عصر | نظرات دیگران()

مطالعات نشان می دهد که کیفیت کلمات(واژه ها) و نه کمیت آنها، برای مهارت های زبان حیاتی است(*)

فاصله 30 میلیون واژه ای در میان کودکان فقرا و ثروتمندان تا سه سالگی

مترجم: مصطفی علیمردانی

تقریبا بیست سالی می شود که پژوهشی برجسته نشان داد که تا سن سه سالگی کودکان خانواده های کم درآمد 30 میلیون کلمه(واژه) کمتر از کودکان خانواده های مرفه شنیده اند و همین امر آنها را حتی پیش از آنکه مدرسه را شروع کنند در وضعیت نامساعد آموزشی قرار می دهد. این یافته ها منجر به افزایش تقاضا برای تأمین بودجه برنامه های پیش دبستانی و چندین کمپینی(پیکاری) شد که از والدین می خواست با کودکان خود بیشتر حرف بزنند.

 

اکنون، مجموعه بزرگی از تحقیقات آن عقیده ای را که صرفا کودکان فقیر را در معرض زبان بیشتر قرار می داد به چالش می طلبد؛ عقیده ای که در آن می پنداشتند که در معرض زبان قرار دادن کودکان فقیر برای غلبه بر کمبودهایی که این کودکان با آنها روبرو می شوند کافی است. این تحقیقات بیان می کند که کیفیت ارتباطات بین کودکان و والدین و مراقبین آنها بسیار مهمتر از تعداد کلماتی است که یک کودک می شنود.

 

شکاف واژه ای بین کودکان فقیر و ثروتمند

 

بر اساس یافته های پژوهشی که(در اکتبر 2014) در کنفرانس "پل زدن بر شکاف واژه ای"{پر کردن شکاف واژه ای} در کاخ سفید ارایه شد اعلام شد که مابین  کودکان دوساله از خانواده های کم درآمد، کیفیت واژه های مربوط به تعاملات – استفاده از سمبل های مشترک("نگاه کن، یک سگ")؛ آیینی ("بعد از حمامت، یک شیشه{شیر و ...} می خوایی")؛ و فصاحت مکالمه ای ("بله، آن یک اتوبوس است!") بسیار بهتر پیش بینی کننده مهارت های زبانی در سن سه سالگی از هر فاکتور دیگری بود که شامل کمیت واژه هایی می شد که یک کودک شنیده بود.

 

کاترین هیرش-پاسک(Hirsh-Pasek)، استاد روانشناسی در دانشگاه تمپل(Temple) و نویسنده اصلی این تحقیقات گفت: "این (موضوع) فقط درباره چپاندن لغات (در مغز) نیست. این (موضوع) درباره داشتن مکالمات روان پیرامون آیین ها و مقصود های مشترکی مثل وانمود کردن به خوردن قهوه صبحانه با هم و یا استفاده از موز به عنوان تلفن است. این از آن موادی است که زبان از آن ساخته می شود."

 

در یک تحقیق مرتبط، که در آوریل 2014 منتشر شد، محققان که کودکان 11 الی 14 ماهه را در خانه هایشان مورد مشاهده قرار داده بودند دریافتند که رواج تعاملات دو نفره و استفاده مکرر والدین _ صدای آرام و زیر که معمولا برای صحبت کردن با کودکان مورد استفاده قرار می گیرد – پیش بینی کننده های مطمئنی از توانایی زبانی در دو سالگی بودند. تعداد کل واژه ها با توانایی آینده همبستگی نداشت.

 

این ایده که کیفیت تعامل در زمان آموزش زبان به کودکان اهمیت دارد موضوع به ندرت جدیدی است.

 

دکتر هیرش-پاسک گفت: ما از همان آغاز از این امر بدون هیچ تناقضی مطلع بودیم که بایستی کیفیت و کمیت وجود داشته باشد." حتی تحقیق سال 1995 (که به وسیله بتی هارت(Betty Hart) و تاد آر. ریسلی(Todd R. Risley)، دو تن از روانشناسان دانشگاه کانزاس انجام شد) که نظریه و ایده شکاف 30 میلیون لغتی(واژه ای) را معرفی کرد نشان داد که تُن صدای والدین، پاسخگو بودن و استفاده از سمبل ها روی هوش و واژگان یک کودک تأثیر می گذارد.

 

اما مطالعات و تحقیقات امسال اولین باری است که محققان تأثیر کمیت واژه را با کیفیت تعامل و ارتباط مقایسه کرده اند. دکتر پاتریشیا کی کُهل(Dr. Patricia K. Kuhl)، مدیر انستیو یادگیری و علوم مغزی دانشگاه واشینگتن و نویسنده پژوهش آوریل گفت: این یافته ها به آموزگاران این پیشنهاد را می دهد که بایستی در خصوص فراخوان هایی مثل " شکاف لغات را پایان دهید" تجدیدنظر کنند چرا که چالش هایی را که کودکان فقیر با آنها روبرو هستند را ممکن است بیش از حد ساده گرفته باشند.

 

او با اشاراه به توصیه های قابل اجرا گفت: من نگران این پیام ها هستم پیام هایی که از والدین می خواهد روی شمارگان واژه ها تمرکز کنند.

دکتر هیرش-پاسک گفت: استفاده از لغت GAP(شکاف، درز) ممکن است دارای نتایج زیانبخش باشد. موقعی که درباره شکاف ها حرف می زنیم گرایش طبیعی ما صحبت کردن درباره پر کردن آنهاست. بنابراین ما درباره میزان و تعداد صحبت می کنیم  درست مثل اینکه ما داریم واژه ها را داخل سر خالی یک کودک می گذاریم.

 

اما درست همانطور که برای داشتن خانه صرفا ریختن آجر و مصالح دیگر روی هم کافی نیست بلکه بایستی پایه و پی برای خانه بسازید یادگیری زبان نیز اساس و پایه خود را دارد اگر قرار نیست زبان و کلمات یک صدای پس زمینه باشد.**

 

برای پژوهش جدید، دکتر هیرش_پاسک و همکارانش 60 کودک سه ساله از خانوادهای کم درآمد را انتخاب کردند که درجات متفاوتی از مهارت در زبان را داشتند. این کودکان از انیستیتو ملی سلامت کودک و پژوهش توسعه انسانی مراقبت زودهنگام کودک و توسعه جوانان انتخاب شدند که مطالعه درازمدت و گسترده ای را بر روی 1300 کودک از هنگام تولد تا 15 سالگی بر عهده داشت. محققان دیگری فیلم ویدیویی آن کودکان در سن دو سالگی در جلسات بازی با والدین شان را مورد بررسی قرار دادند. محققانی که این فیلم را تماشا کرده بودند از چگونگی بزرگ شدن این کودکان در زمان های بعد، بی اطلاع بودند.

 

دکتر هیرش-پاسک، نویسنده  این پژوهش درازمدت گفت: ما قادر شدیم این سؤال را بپرسیم که آیا این تعاملات هیچ سرنخی را داراست که پاسخگوی تفاوت هایی باشد که ما در سه سالگی دیدیم. معلوم شد که قادریم برای کل تغییرپذیری بعد از آن پاسخگو باشیم.

 

وی گفت: کیفیت ارتباطات برای 27 درصد از تنوع در مهارتهای بیانی زبان یک سال بعد توجیه می شد. نتایج به طور قابل توجهی تغییر کرد زمانی که محققان سطح سواد یا آموزشی والدین را کنترل کردند.

اما کسانی که والدین را ملزم می کنند تا با کودکانشان بیشتر صحبت کنند اظهار می دارند که افزایش کمیت زبان به طور گریزناپذیری منجر به بهتر شدن کیفیت می شود.

آنه فرنالد(Anne Fernald)، روانشناسی تکاملی در دانشگاه استنفورد(Stanford) گفت: موضوع این نیست که یک مادر می گوید "سگ" و مادر دیگری می گوید "سگ، سگ، سگ،". زمانی که شما یاد می گیرید تا بیشتر صحبت کنید، شما تمایل دارید که به طرق متنوع و مفصل تر صحبت کنید و آن به رشد شناختی کودک کمک می کند.

 

دکتر فرنالد، نویسنده پژوهش 2013 که به شکاف واژه ای بین کودکان ثروتمند و فقیر در سن 18 ماهگی پی برده بود مشاور علمی PROVIDENCE TALKS است. این طرحی است که در آن کودکان را به وسایلی مجهز می کنند تا تعداد لغاتی را که آنها هر روز می شنوند ضبط کند.

 

او گفت: "مردم بر کمیت تأکید دارند چون آن چیزی است که شما می توانید آن را اندازه گیری کنید." اما دکتر فرنالد اشاره می کند که این برنامه همچنین مشاورین را به خانه های کودکان می فرستد تا از نزدیک در معرض قرار گرفتن کودکان به زبان را ارزیابی کنند و به والدین بهترین نحوه ارتباط بر قرار کردن با کودکان را بیاموزند.

 

با این حال، آن اُلیری(Ann O’Leary)، مدیر Too Small to Fail، که یک تلاش مشترک غیر انتفاعی درNext Generation و "بنیاد بیل، هیلاری و چلسی کلینتون"( the Bill, Hillary & Chelsea Clinton Foundation) که روی پایان دادن به شکاف واژه ای تمرکز می کند اذعان کرد که این پیام را برای والدین دارد و آن پیام این است که والدین بیشتر روی کیفیت تأکید کنند.

 

او گفت: "زمانی که ما در حال انجام این کمپین برای پایان دادن به شکاف واژه ای هستیم، آنها این تصور را حتما مجسم می کنند، آنها حتما مردم را به این باور و درک می رسانند که ما نیازمند صحبت خیلی بیشتری هستیم. اما همچنین لازم است که آن قسمتی که نیازمند انجامش هستیم را به یاد داشته باشیم و آن دادن مدل و الگو است . مدل و الگویی که مشخص کند صحبت کردن چه شکلی باید باشد.

_____________________

(*)منبع: روزنامه نیویورک تایمز

نویسنده: DOUGLAS QUENQUA

این مقاله در روزنامه نیویورک تایمز در تاریخ 17 اکتبر 2014  با عنوان (Quality of Words, Not Quantity, Is Crucial to Language Skills, Study Finds)چاپ شده است.

 


 نوشته شده توسط علی بیدار در جمعه 93/8/16 و ساعت 7:9 عصر | نظرات دیگران()

او هر روز، تو را به یاری می طلبد؛ بشتاب!

حسین بن علی در کلام آخرین خود، همه انسانها را در همه اعصار مخاطب قرار می دهد و می فرماید: « یا

 شیعَةَ آلِ أَبی سُفْیانَ إِنْ لَمْ  یَکُنْ لَکُمْ دینٌ وَ کُنْتُمْ لا تَخافُونَ الْمَعادَ فَکُونُوا أَحْرارًا فی دُنْیاکُم وَ ارْجِعُوا إِلی

أَحْسابِکُمْ إِنْ کُنْتُم عَرَبًا کَما  تَزْعَمُون»

ای  پیروان خاندان ابوسفیان! اگر دین ندارید و از روز قیامت  نمی ترسید لااقل در زندگی  دنیایتان آزادمرد

 باشید، و اگر خود را عرب می پندارید به نیاکان خود بیندیشید.

حسین بن علی، سرور آزادگان


 نوشته شده توسط علی بیدار در دوشنبه 93/8/12 و ساعت 11:33 صبح | نظرات دیگران()

تفاوت 30 میلیونی واژه ای بین بچه های ثروتمندان و تهیدستان تا سه سالگی

اشاره: این مقاله به زودی ترجمه شده و در اختیار مخاطبان قرار خواهد گرفت.

Quality of Words, Not Quantity, Is Crucial to Language Skills, Study Finds(1)

It has been nearly 20 years since a landmark education study found that by age 3, children from low-income families have heard 30 million fewer words than more affluent children, putting them at an educational disadvantage before they even began school. The findings led to increased calls for publicly funded prekindergarten programs and dozens of campaigns urging parents to get chatty with their children.

Now, a growing body of research is challenging the notion that merely exposing poor children to more language is enough to overcome the deficits they face. The quality of the communication between children and their parents and caregivers, the researchers say, is of much greater importance than the number of words a child hears.

A study presented on Thursday at a White House conference on “bridging the word gap” found that among 2-year-olds from low-income families, quality interactions involving words — the use of shared symbols (“Look, a dog!”); rituals (“Want a bottle after your bath?”); and conversational fluency (“Yes, that is a bus!”) — were a far better predictor of language skills at age 3 than any other factor, including the quantity of words a child heard.

“It’s not just about shoving words in,” said Kathryn Hirsh-Pasek, a professor of psychology at Temple University and lead author of the study. “It’s about having these fluid conversations around shared rituals and objects, like pretending to have morning coffee together or using the banana as a phone. That is the stuff from which language is made.”

In a related finding, published in April, researchers who observed 11- and 14-month-old children in their homes found that the prevalence of one-on-one interactions and frequent use of parentese — the slow, high-pitched voice commonly used for talking to babies — were reliable predictors of language ability at age 2. The total number of words had no correlation with future ability.

The idea that quality of communication matters when it comes to teaching children language is hardly new.

“Our field has been pretty consistent in recognizing all along that there has to be quality and quantity,” said Dr. Hirsh-Pasek. Even the 1995 study that introduced the notion of the 30-million-word gap, conducted by the University of Kansas psychologists Betty Hart and Todd R. Risley, found that parental tone, responsiveness and use of symbols affected a child’s I.Q. and vocabulary.

But this year’s studies are the first time researchers have compared the impact of word quantity with quality of communication. The findings, said Dr. Patricia K. Kuhl, a director of the Institute for Learning and Brain Sciences at the University of Washington and an author of the April study, suggest that advocates and educators should reconsider rallying cries like “close the word gap,” that may oversimplify the challenges facing poor children.

“I worry about these messages acting as though what parents ought to focus on is a word count, as though they need a Fitbit for words,” she said, referring to the wearable devices that tally steps.

The use of the word “gap” may be counterproductive, said Dr. Hirsh-Pasek. “When we talk about gaps, our natural tendency is to talk about filling them,” she said. “So we talk about the amount as if we’re putting words inside the empty head of a child.”

“But in the same way that you can’t drop the shingles and the siding for a house on the ground, you need to have the foundation there first if language isn’t going to just roll off the child’s back and become background noise.”

For the new study, Dr. Hirsh-Pasek and colleagues selected 60 low-income 3-year-olds with varying degrees of language proficiency from the National Institute of Child Health and Human Development Study of Early Child Care and Youth Development, a long-term, wide-ranging study of 1,300 children from birth to age 15. Other researchers reviewed video of those children at age 2 in play sessions with their parents. The researchers watching the video were unaware of how the children would later develop.

“We were able to ask whether those interactions held any clues accounting for the differences we saw at age 3,” said Dr. Hirsh-Pasek, who was an author of the long-term study. “It turned out we were able to account for a whole lot of the variability later on.”

Quality of communication accounted for 27 percent of the variation in expressive language skills one year later, she said. The results were not significantly changed when the researchers controlled for the parents’ educational level.

But those who urge parents to talk to their children more say that increased quantity of language inevitably leads to better quality.

“It’s not that one mother is saying ‘dog’ and the other is saying ‘dog, dog, dog," ” said Anne Fernald, a developmental psychologist at Stanford. “When you learn to talk more, you tend to speak in more diverse ways and elaborate more, and that helps the child’s cognitive development.

Dr. Fernald, author of a 2013 study that found a vocabulary gap between affluent and poor children as young as 18 months, is a scientific adviser to Providence Talks, a program in Providence, R.I., that outfits children with devices that record the number of words they hear each day.

“People emphasize the quantity because that’s what you can measure,” she said. But she noted that the program also sent counselors into children’s homes to more closely evaluate their exposure to language and teach parents how best to communicate with children.

Still, Ann O’Leary, director of Too Small to Fail, a joint effort of the nonprofit Next Generation and the Bill, Hillary & Chelsea Clinton Foundation that focuses on closing the word gap, acknowledged that messages to parents could do more to emphasize quality.

“When we’re doing these campaigns to close the word gap, they do capture the imagination, they do get people understanding that we do need to do a lot more talking,” she said. “But we also need to be more mindful that part of what we need to do is model what that talking looks like.”

1) این مقاله در روزنامه نیویورک تایمز در مورخه 17 اکتبر 2014 منتشر شده است و به زودی ترجمه شده و در اختیار مخاطبان گرامی قرار خواهد گرفت.   


 نوشته شده توسط علی بیدار در چهارشنبه 93/7/30 و ساعت 12:34 عصر | نظرات دیگران()
   1   2      >
درباره خودم
آمار وبلاگ
بازدید امروز: 19
بازدید دیروز: 62
مجموع بازدیدها: 103365
جستجو در صفحه

خبر نامه